Relacja Nuncjusza w RPA: Msza Krzyżma Świętego w Pretorii

Z wdzięcznością i duchową radością uczestniczyłem w tegorocznej Mszy Krzyżma Świętego w archidiecezji Pretorii, która, zgodnie z miejscową praktyką duszpasterską, została odprawiona nie w Wielki Czwartek, lecz w środę Wielkiego Tygodnia. Takie rozwiązanie, często spotykane w wielu diecezjach Afryki, wynika z rozległości terytoriów i trudności komunikacyjnych, które mogłyby uniemożliwić liczny udział kapłanów w wieczornej liturgii.

Uroczystej Eucharystii przewodniczył J.E. abp Dabula Anthony Mpako, arcybiskup metropolita Pretorii, a została ona odprawiona 1 kwietnia 2026 roku o godzinie 10:00 w kościele pw. Błogosławieństw, w Zwavelpoort, na peryferiach Pretorii. Wybór tej świątyni, zamiast katedry, był podyktowany względami praktycznymi: większa przestrzeń i odpowiednia infrastruktura pozwoliły na godne przeżycie tej ważnej celebracji.

Z wielką radością powitałem pozostałych obecnych pasterzy Kościoła: J.E. abpa Williama Matthew Slattery’ego OFM, emerytowanego arcybiskupa Pretorii, J.E. bpa Johna Selemelę, pomocniczego biskupa tejże archidiecezji, oraz J.E. bpa nominata diecezji Kroonstad, Amosa Mabuti Masemolę, który do objęcia swojej diecezji pełni jeszcze funkcję wikariusza generalnego archidiecezji Pretorii. Ich obecność była widzialnym znakiem jedności Kościoła oraz wspólnoty powołania, które nas wszystkich łączy.

Oprawę liturgiczną i muzyczną przygotowali seminarzyści z Regionalnego Seminarium św. Jana Vianneya. Ich zaangażowanie i skupienie wprowadziły wszystkich uczestników w atmosferę modlitwy i głębokiej refleksji.

Podczas tej szczególnej Mszy świętej miałem zaszczyt wygłosić homilię, w której zwróciłem się do zgromadzonych kapłanów słowami nadziei i umocnienia. Przypomniałem, że liturgia Krzyżma Świętego prowadzi nas do samego źródła naszego kapłaństwa: do chwili, w której Chrystus powołał nas po imieniu i konsekrował do swojej służby. Odnowienie przyrzeczeń kapłańskich nie jest jedynie wspomnieniem, lecz żywym powrotem do pierwszej miłości, do gorliwości, która rozpaliła nasze serca na początku drogi.Podkreśliłem również, że namaszczenie Duchem Świętym, które otrzymaliśmy, nie jest darem dla nas samych, lecz dla zbawienia innych. Oleje święte, które tego dnia błogosławimy, przypominają nam o misji umacniania, uzdrawiania i uświęcania Ludu Bożego. Jakże wielka to godność – i zarazem odpowiedzialność.

Nie ukrywałem jednak, że nasza droga nie jest wolna od trudności. Dlatego zachęcałem kapłanów, aby nie lękali się swojej słabości ani nie ulegali zniechęceniu. Chrystus nie powołał nas dlatego, że jesteśmy silni, lecz dlatego, że On sam jest wierny. Każda Eucharystia, każde rozgrzeszenie, każdy akt miłości duszpasterskiej – nawet jeśli wydaje się mały i niezauważony, ma ogromną wartość w oczach Boga.

Szczególne znaczenie w mojej refleksji miały także niedawne słowa Ojca Świętego Leona XIV, skierowane do duchowieństwa Rzymu (19 lutego 2026 r.) który przypomniał kapłanom o konieczności nieustannego „rozpalania na nowo daru Bożego”. W świecie, w którym przekaz wiary nie jest już oczywisty, nasze świadectwo nabiera jeszcze większego znaczenia. Jesteśmy wezwani nie tylko do sprawowania sakramentów, lecz także do odważnego głoszenia Ewangelii i bycia świadkami żywej nadziei.

Z mocą podkreśliłem również znaczenie jedności kapłańskiej. Nie jesteśmy powołani do samotności, lecz do braterstwa. Wspólnota prezbiterium jest dla nas źródłem siły, wsparcia i radości. W chwilach trudnych to właśnie bliskość braci może stać się znakiem obecności Boga.

Na zakończenie zawierzyłem wszystkich kapłanów opiece Najświętszej Maryi Panny, Matki Kapłanów, prosząc, aby uczyła nas wierności, pokory i wytrwałości w miłości.

Po zakończeniu Eucharystii miałem jeszcze okazję osobiście przywitać się i pożegnać z biskupami oraz kapłanami. Następnie udałem się do Nuncjatury, by po krótkim odpoczynku i przygotowaniu wyruszyć w dalszą drogę. Z lotniska w Johannesburgu poleciałem do Bloemfontein, skąd kontynuowałem podróż samochodem do kolejnego miejsca mojej posługi – diecezji Aliwal. Ale o tym opowiem już przy następnej okazji.

✠ Henryk M. Jagodziński
NUNCJUSZ APOSTOLSKI W RPA, LESOTHO, NAMIBII, ESWATINI i BOTSWANIE

Pretoria, dnia 1 kwietnia 2026 r.